
دستار، عمامه یا لنگته، سرپوش اکثر مردان اسفاد قدیم بود که بر خلاف عمامه روحانیت، یک طرف آن آزاد و روی شانه ها قرار میگرفت. شیوه بستن و پیچش عمامه هر فرد متفاوت و منحصر به فرد بود و بهترین پارچه آن "فاج" بود که طول آن تا چندین متر هم می رسید. بستن عمامه، رسمی بودن فرد را می رساند و نوعی پوشش اجتماعی و بیرونی بود. از قسمت پیچانده شده عمامه برای جا نسواری(ناس)، جا سیگاری و گاها جای اسکناس استفاده می شد و از قسمت رها شده بعنوان حوله و جای تنقلات و میوه هم کاربرد داشت. در کارهای کشاورزی از عمامه بجای...
ادامه مطلب